Ahmed Said Bulut Blog

İnsan Yaptıklarıyla var olur ve Yaptıkları ile Yok olur. Hiç kimse doğduğunda bişey yapmış olamaz.

—Ahmed Said Bulut—

Eyy İnsanoğlu… Çişini Bile tutamazsın ama Yaradana Yaratıcılığı Öğretmeye Kalkışırsın.

—Ahmed Said Bulut—

Her insana doğduğunda eşit miktarda Mutluluk, eşit miktarda Sıkıntı verilmiştir. Bazısı mutluluğunu zevklere satarak tamamını harcar ve gereksiz sıkıntı çekmeye mahkum eder kendini. Bazısı da gerektiği kadar kullanır mutluluğunu. Kalanını ise sıkıntılarına eker ve meyvesiyle yeni mutluluklar edinir.

—Ahmed Said Bulut—

Son hatamdı benim belki. Başlığını atmadan bir hayata başladığım gibi… Bilmek gerek miydi her zaman hikayenin sonunu? Bilmek amaç mıydı yoksa avuçlarımda tuttuğum karanfillerin ne zaman solacağı gibi bu aşkında ne zaman biteceğini. “Aman!” dersin ya hani unutmak istemezsin sevgiliyi. Ne sevgili ama! Senden kendine olan güvenin kadar uzakta yaşayan ve sanki ölmen için bekleyen leş kargası gibi. Tek isteğin miydi hikayenin sonunu bilmek ? Tek amacı neydi bu içinde bulunduğun zaman diliminin. Yok olmak gibi hiç olmak gibi yaşamak mı yok sa dışarı çıkıp hayatın içine akmak mı? Bir kenara çekilip ölümünden korkmak mı? Yoksa hiç ölmeyecekmiş gibi ölüme meydan okumak mı ölümün kol gezdiği seni içine alamayacağını düşündüğün durum ve mekanlarda?.. “Acaba” diye sordun mu hiç kendine? Burada olmanın sebebi o muydu? Ne yolculuklar gördün bu başlıksız hayatta? Kaç hayat yaşadın? Kaç isim koydun kendine ve hangi yakıştırmaları yaptın kendine kendini bilmezliğin eşiğinde yaşama tutunurken? Konuşma sırası sana geldi şimdi.! Konuş hadi dediklerinde neden sustun da, susman gereken yerlerde konuştun.

Esir et kendini.!
Köle et.!
Hakaret et kendine.!
Vur yerden yere bu bedbaht hayatın içinde yaşamaktansa… Ne düşündün bu zamana kadar? Ne yaptın sor bakalım kendine. Başlıksız başlamadın sen bu hayata. Dahası var kaçma sen koydun bu başlıkları kendine. sonra sildin ve yazdın tekrar sildin yazmakta tereddüt ettin başlıksız devam ettin.

Misafir mi geldin kendi kalbine yoksa?
Misafir mi geldi kalbine yoksa?
Hadi git şimdi Konuşma yada Susma Ama GİT.
Ağlayan bir çocuk gibi değil,
Yol kesen şâki gibi hiç değil,
Ama git yüreğini al da git
Ve gelme sakın bir daha Aşkın Kapısına…

—Ahmed Said Bulut—

Hayat oyunlar oynar bize, oynamayı istesek de istemesek de içinde buluruz kendimizi kabullenemediğimiz bir rolün…

SENİN YOKLUĞUNDA BİLE SENİN ELLERİNE SARILDIM.

SENSİZ OLAN BU BEDENİM SADECE KENDİNİ AVUTMUŞ.

BELKİDE SON SEFERİDİR BU GEMNİNİN BU YOLDAKİ.

BELKİDE SON AŞKTIR BU BEDENİN BU ŞEHİRDEKİ.

DAHA KAÇ AŞK YAŞIYACAK Kİ RUHUM BEDEN DEN ÇIKMADAN.

DAHA KAÇ KALP KIRACAKKİ KALBİM DURMADAN.

DAHA NE KADAR YAŞARIM BİLMEM AMA BU SON DEĞİL

BU SON DEĞİL KALBİM DAHA ÇOK ÇEKECEĞİN WAR SENİN.

DAHA KIRDIĞIN KALPLERİN HESABINI VERECEKSİN.

DAHA YAPTIKLARININ CEZASINI ÇEKECEKSİN.

DAHA ÇOK ÇEKECEĞİN WAR SENİN KALBİM ARTIK BENDE SENDEN TARAFTA DEĞİLİM…

—Ahmed Said Bulut—

İNSAN OLMAK YETMEZMİŞ MEĞER İŞTE BEN BUNU ANLAYAMAMIŞIM.

KIRILMAK GEREKMİŞ BAZEN İŞTE BEN BUNU KAVRAYAMAMAMIŞIM.

BAZENSE KIRMAK İŞTE BEN ORDA TAKILMIŞIM.

BAZEN YAŞAMAK GEREKMİŞ HAYATI DELİCESİNE

BAZEN İSE SUSMAK BİR ÖLÜ ŞEKLİNDE.

BAZEN KENDİNİ BULMAKMIŞ HAYAT,

BAZEN SEVDİĞİNİ YAŞAMAKMIŞ,

HATTA SEVMEDİĞİNLE BERABER OLMAKMIŞ.

VE HATTA SEVDİĞİNDEN NEFRET ETMEKMİŞ.

NE OLURSA OLSUN YILMAMAKMIŞ.

ENERJİNİN BİTTİĞİ SIRADA ALLAH’A SIĞINMAKMIŞ,

ÇARESİZLİKMİŞ BUNUN ADI ACİZLİKMİŞ.

PEKİ KULLUK NEYMİŞ? HERKESE GÖRE FARKLIYMIŞ ASLINDA KULLUK.

KİMİ İÇİNDE YAŞARMIŞ KİMİ YAŞAMAZ YAŞATIRMIŞ.

KİMİ DE KUL OLMAKTAN KORKARMIŞ.

YAŞAMAK İSTERCESİNE HAYATI ÖLÜME YAKLAŞMAKMIŞ.

TEK KALMAKMIŞ HAYATIN EN ZOR SAFHASINDA.

DÜŞÜNEMEMEKMİŞ SONUNU.

VE ÖLDÜĞÜNÜ ANLAMAKMIŞ…(ANLAMAYANLARA)

—Ahmed Said Bulut—