Ahmed Said Bulut Blog

Anlamını yitiren sözlerin esiri olduk
Bileklerimize vurulmuş sevgiden prangalar
Öldürmüyor süründürüyor bu hastalık
Özlem bile anlamsız sessiz bu kalp artık.

Tek başımayım artık bu kalpte
Sen ki vurmştun beni en derinden
Durma ne olur git ve beni iste
Kavuşmak olmasa bile sonunda

Yalanlar bitirdi bendeki seni bilmece bilmece
Söylesem ne fayda bilmezsin bu kalpte iki hece
Bil ki sensin bu iki kelimenin sahibi sadece
Seviyorum der ya dil aslında kalptir yanan içten içe

Nedenini sor kendine çektiğim acıların
Hatta hesabını sor kalbine yaptığımız hataların
Dilim susar artık kalbim ne söylese anlamsız
Olamadık mı yoksa hiçbir zaman hatasız…

Maderzad

ayaz gecelerin ıssız sokaklarında
en sıcak sabahımdın sen bnim
yanlız kaıp en mutsuz zmanımda
en mutlu umudumdun sen bnim

belli başlı her derdimin ilacı
aşkına garp oldugum sevdigimsn sen bnim
ey yer gök ask duy sesimi….
elbet vardır bir çagresi

söz söylemek düşmez ya dilsiz…
dermansız asgımsın sen benim

İşte yine yalnız bıraktınız beni dostlarım
İhtiyaç değil sadece kalp hastalığı
yalnızlık olmuş kaderim anlaşılmayan sözlerde
Düşler kalmış yanıma kar…

Gerçeklerden sadece geriye kalan hayallermiş
Unutulmak pahasına sevmek varmış kaderde
Sevip te değersiz kılmakmış kalbini hayırsıza
Koca şehirde yanında kimseyi bulamamakmış

Denize karşı kaldığında sarılacak kimseyi bulamayıp kendine sarılmakmış
Gökyüzüne baktığında sevdiğinin gözlerine bakar hissi uyandırmakmış
Ufak bir tınıda bile gözlerinin yağmur yağarcasına dolamasıymış
Çalınan hayatının ardından bakarak değersizce derin bi of çekmekmiş

Maderzat

Bir bina yaptım yıktılar
Bir resim çizdim yaktılar
Bir insan sevdim aldılar
Bir rüya gördüm uyandırdılar

Oysaki sade amacım diyebilmekti başardım
Amacım sadece görebilmekti aklımı kağıtta
Sadece amacım bakabilmekti o gözlere aşkla
Sadece düşlemekti hayalimi rüyamda amacım…

Şimdi kırgınlıkların en derinindeyim
Çünkü gömmüştüm seni ben en derine
Kalb ağrısını anlatamam elbet kimseye
Ben senin beni attığın o çukurun içindeyim…

Ne desem ne söylesem gidecektin zaten
Yorulan kalbim buna da dayanır mı bilmem
Ama artık yeter kalbim yetmedi mi?
Bunca acıdan sonra bile içindeki aşk bitmedi mi?

Dokunma kalbime artık sevme istemem
Ama baksan bana o güzel gözlerinle?
Kırmadan incitmeden sevemez miyiz birbirimizi?
Olmaz diyeceksin yine değil mi?

MADERZAD.

Ağladığın her damladayım kopuyorum senden

Her gözyaşında akıyorum biraz daha

Gözlerinden süzülürken yerlere

Tutunmaya çalışıyorum o berrak tenine

Oysa ki paylaşmak istemiştim yalnızca hayatı

Oysaki sevdalarda gizlemiştim sevgimi

Oysaki kızmamştım ki sana, içten değildim

Oysaki haytımı koymuştum ortaya senin için

iki ucu acı olan hayatımda eğer varsa mutlu bir an

Emin ol sevdiceğim seniz olamaz o eşsiz zaman

Mahrum kaldığım her an sürgündür bana bu şarkılar

Şafağımdın benim doğmayan günlerimde…

—Ahmed Said Bulut—

Gerçekler senden ibaretti bir zaman

Yalan olmasa belki de geçmezi hayatta bir an

Kalsın bammaşka bu ruhum bedende

Alacaksan al bu canımı yaşayamam ne yerde ne gökte
————————————————————————–

Gecelerin sessizliği bende çığlık çığlık öterken

Gelme artık istemiyorum seni beklesem de ezelden

Sonudur bu haykırışım elbet biter bu çilem

Bilmezsin ki ne acıdır yazamaz bunu hiçbir kalem

————————————————————————–

Ey sevgili git artık ne duruyorsun bu elde

Beklerim ben seni Yaşasam da ölsemde

Bir şey beklemem senden geç oldu bu vakit

Yüreğimin derinindesin duyulmaz ki bu ağıt…

Kendi içimde kayboluşlarım alıyor düşüncelerimi benden
Ne akıl edersem edeyim yapabileceklerim kadardır bu beden
Hatırlarım güzel geçmiş günleri yavaş yavaş,
unutmak için hızlanır düşüncelerim bu engelide aş.

Çok zaman geçti üstünden belki varoluş düşüncemin
Acılarım pişmanlıklarım unutmak içinmiydi her dem’in?
Düşsel yaşasam da hisler var bedenimde
Değil mi canlı olan olan canım hislerimin derininde?

Al hadi aklımı beden git uzaklara
Gelme sakın bir daha ben çağırmadıkça
Git, düşünme ve bakma arkana
Neydi düşman eden seni bana?

(Ahmed Said Bulut)

Gecedir insana gerçeği görsteren karanlıklar altında

Üşütür seni güneş gibi yakmaz gözüne çekmez perde

Çağırır seni ki göresin ne var bilğin gerçeğin altında

Görmelisin ki yaşamak için gayen olsun farklılıklar içinde.

Sakin tut bedenin hisset kalbindeki yerini

El açmanın gururu olsun içinde her zaman

Yalvarmak da usulunce ettirmez sana aman

Yalvar ki açılsın dilndeki düğüm

Yalvar ki yumuşasın kalbindeki taş

Yalvar ki hissedesin gereçği kalbinde

Yalvar ki bir cevabın olsun elinde

Sakla kalbinden gelen büyüyü

Kaldır artık gözündeki kör görüyü

Kim hisettirir sana bu duyuyu

Yalvar ki anlayasın isteklerin gerçek mi

Yalanla içinde yaşamak olsun istersin

Hayatta mutluluk u var dersin

Herşeyin bitmiş ölmüş hissedersin

Sarıl sahibine yoksa elbet pes edersin…

Şair söyler kelamı

Söyleten yaradanın lutfu

Dil söylese de yetmezmiş

Duyan kulak Sağır olunca…

—Ahmed Said Bulut—

Herşey bitti hayatımda Hiç olmadığı kadar hemde

Sonların tadına meşgulum bu aralar zevkten ziyade

Son sigara, son kahve, son para, son hayat son tını

Ölümün sessizliği kulağıma fısıldıyor sonları

Her son başka bir sonu haber veriyor aciz beynime

Kimse bu kadar anlamışmıydı yaklaştığını ölüme?

Var mı yoksa bişeyler yapmak için söylenecek bikaç kelime?

Parmaklarım uyuşurken bile muhtaçmıyım bu aciz bedene

Enerjim benden gelmez belki bana

Neydi beni en çok yaklaştıran sana

Nefs-i esaretim mi olmalı yoksa

Bedbaht bedenden yalnız ruhum kalır

Başkalarının başkası olmak için

Sen dedim ya sana bunu anlatmak için

Sevignin kudretini sevilenle paylaşmak için

Koş sevene sevildiğini anlat…

Her ne varsa aklında ona dair

Sor kendine neden olmuş bu şair

Ahmet söyler kelamını

Anlayan bilir muradını…

—Ahmed Said Bulut—

Paranoyak gecelerimin sonu mu gu gece
Kalpte ağrısı nerede dilimdeki hece
Sessizlik almış başını gitmiş başımdaki diyardan
Az mı çektin yüreğim o vicdansız yardan

Kendini Öldüren bir zengin gibi hissediyorum bu gece
Öldürmek kolay dercesine
Yaşamak Ölümdür aslında her yaralı yürek için
Bu da garibanın hayatındaki biçim.

Tüm yaşanmış gecelerden farklı bu gece
Çektim içime bir nefes daha derince
Yudumlarken yavaşça acı kahvemi
Sen mi aldın benden beni?

—Ahmed Said Bulut—